Nýlendugötu 17a í miðbæ Reykjavíkur
︎ hoggmyndagardurinn(at)gmail.com
NÚNA / NOW
Að bíta gras í skúlptúrgarði
To bite grass in a sculpturegarden
Að bíta gras í skúlptúrgarði
To bite grass in a sculpturegarden
17. júní - 13. september 2026
Katrín Inga Katrínar (Jónsdóttir Hjördísardóttir)
Verið hjartanlega velkomin á opnun sýningarinnar Að bíta gras í skúlptúrgarði eftir Katrínar Ingu Katrínar (Jónsdóttir Hjördísardóttir) í Höggmyndagarðinum þann 17. júní kl 16:00.
Sýning Katrínar Ingu Katrínar (Jónsdóttir Hjördísardóttir) Að bíta gras í skúlptúrgarði í Höggmyndagarði Myndhöggvarfélags Reykjavíkur á Nýlendugötu fjallar um sambandið milli falls og endurreisnar. Í miðjum garðinum stendur hóll. Undir honum hefur listamaðurinn grafið verk sín, eins og þau séu bæði fórn og varðveisla, eitthvað sem þarf að fela en um leið eitthvað sem má ekki glatast.
Hóllinn minnir á gamla ruslahauga, þegar fólk losaði sig við hluti með því að grafa þá eða safna þeim saman þar til þeir urðu hluti af landslaginu. Það sem áður var úrgangur verður með tímanum að jarðlagi, sögu og minnismerki. Þannig verður haugurinn ekki aðeins tákn um förgun, heldur líka um umbreytingu: það sem við reynum að losna við heldur áfram að vera til, undir yfirborðinu.
Á veggnum fyrir aftan hólinn er speglamósaík. Spegillinn vísar til þess að horfa á sjálfan sig í gegnum umhverfið. Hann margfaldar rýmið og býr til tilfinningu fyrir óendanleika, eins og brot úr alheimi eða stjörnubrot úr stærri heild. Í speglinum birtist einnig brotin sjálfsmynd, sjálf sem hefur sundrast en er samt púslað saman aftur. Hvert brot endurspeglar annað sjónarhorn, aðra útgáfu af manneskjunni, aðra vídd.
Titillinn Að bíta gras vísar í að deyja, falla eða tapa. En í þessari innsetningu verður fallið ekki endapunktur. Það verður dramatískt augnablik, uppgjör við ósigur og við það sem hefur orðið of þungt að bera. Að grafa verkin er því bæði sorgar athöfn og ákvörðun. Það er leið til að grafa fortíðina, en ekki til að eyða henni. Leggja hana í jörðina svo eitthvað annað geti sprottið upp. En titillinn ber líka í sér aðra merkingu: að komast í beina snertingu við jörðina, að vera samofin skúlptúr garðinum - svæði sem helgað er list, einskonar ástarsamband. Að bíta grasið er ekki aðeins ósigur heldur einnig eins konar samruni. Líkaminn, verkin og landslagið renna saman. Það sem fellur til jarðar hverfur ekki endilega, heldur verður að einu með umhverfinu.
Verkin undir hólnum fela í sér togstreitu. Þau eru afrakstur vinnu, tíma, fjárfestingar og trúar listamannsins á eigið starf. Samt geta þau orðið byrði, efnisleg og andleg, eitthvað sem skapar vandamál og kallar á förgun. Í þessari togstreitu birtist kjarninn í sýningunni: hvernig á að sleppa takinu á því sem maður hefur lagt allt sitt í? Hvernig er hægt að tapa án þess að hverfa? Hvernig er hægt að grafa eitthvað og varðveita það á sama tíma?
Að bíta gras í skúlptúrgarði er því ekki aðeins sýning um dauða eða ósigur. Hún er líka sýning um endurbyggingu. Um að gefa eftir, horfast í augu við brotna sjálfsmynd og púsla henni saman aftur. Hóllinn verður gröf, ruslahaugur, minnismerki og möguleiki í senn. Undir yfirborðinu liggur fortíðin, en yfir henni vex nýtt landslag.
Sýningin er styrkt af Starfslaunasjóði Listamanna og Reykjavíkurborg
. 
English
Join us for the opening of the exhibition To bite grass in a sculpturegarden by Katrin Inga Katrína (Jonsdottir Hjordisardottir) in the Sculpture Garden on the 17th of June 4PM.
Katrín Inga Katrín's (Jónsdóttir Hjördísardóttir) exhibition To bite grass in a Sculpture Garden at the Reykjavík Sculpture Society's Sculpture Garden on Nýlendugata deals with the relationship between fall and restoration. In the middle of the garden stands a mound. Under it, the artist has buried his works, as if they were both a sacrifice and a preservation, something that must be hidden but at the same time something that must not be lost.
The mound is reminiscent of old garbage dumps, when people got rid of things by burying them or collecting them until they became part of the landscape. What was once waste becomes, over time, a layer of soil, history and a monument. In this way, the mound becomes not only a symbol of disposal, but also of transformation: what we try to get rid of continues to exist, beneath the surface.
On the wall behind the mound is a mirror mosaic. The mirror refers to looking at oneself through the environment. He multiplies the space and creates a sense of infinity, like a fragment of a universe or a star fragment from a larger whole. The mirror also reveals a broken self, a self that has been shattered but is still being pieced back together. Each fragment reflects a different perspective, a different version of the person, a different dimension.
The title To bite grass in the Sculpture Garden refers to dying, falling or losing. But in this installation, the fall does not become an end point. It becomes a dramatic moment, a reckoning with defeat and with what has become too heavy to bear. Burying the works is therefore both an act of mourning and a decision. It is a way of burying the past, but not of erasing it. Putting it in the ground so that something else can spring up. But the title also carries another meaning: to come into direct contact with the earth, to be intertwined with the sculpture garden - an area dedicated to art, a kind of love affair. Biting the grass is not only a defeat but also a kind of fusion. The body, the works and the landscape merge. What falls to the ground does not necessarily disappear, but becomes one with the environment.
The exhibition is supported by the Icelandic Art Salary and the City of Reykjavik
Katrín Inga lauk MFA námi frá School of Visual Arts í New York (2014), BA í listfræði og ritlist frá Háskóla Íslands (2012) og BA í myndlist frá Listaháskóla Íslands (2008). Hún hefur hlotið viðurkenningar, m.a. Fulbright-styrk (2012–2014), Guðmundu Andrésardóttur styrk (2013), Dungal-viðurkenninguna (2012) og viðurkenningu Svavars Guðnasonar og Ástu Eiríksdóttur (2017). Hún hefur haldið fjölda einkasýninga, m.a. í Gallery Gudmundsdottir, Berlín; Nýlistasafninu, Reykjavík; Gallerí Ekkisens, Reykjavík; og Gallery Donnerstag, Berlín. Hún hefur tekið þátt í yfir hundrað samsýningum, m.a. hjá High Line Art, New York; Kunstmuseum Liechtenstein; XVII Biennial of Young Artists, Mílanó; Listasafni Íslands; Listasafni Reykjavíkur; Listasafn Reykjanesbæjar; Nýlistasafninu; og Kling og Bang gallerí.
Katrín Inga hefur einnig tekið þátt í listahátíðum á borð við Listahátíð í Reykjavík og Raflost, og unnið verk í opinberu rými, m.a. fyrir Listasafn Akureyrar, Plan B í Borgarnesi og Hjólið, á vegum Myndhöggvarafélags Reykjavíkur. Hún hefur komið að fjölmörgum samstarfsverkefnum, þar á meðal It Is the Media Not You!, útgáfu tímaritsins Endemi og gjörningar viðburðum Ofar Mannlegum Hvötum. Hún hefur jafnframt tekið þátt í alþjóðlegum vinnustofum, m.a. í Cité des Arts í París og stofanið og rak Fyrirbæri lista múltí komlex. Verk hennar eru í eigu Listasafns Íslands, Listasafns Reykjavíkur og Nýlistasafnsins.
Heimasíða: www.contemporary.is
ENGLISH
Katrín Inga is a visual artist living and working in Reykjavík. She works across mediums, with her practice examining social structures and value systems, drawing attention to systemic phenomena that often take center stage in her visual philosophy. The purpose of art and love plays a significant role in her creative process, which seeks to disrupt cycles of political and cultural conflict.
Katrín Inga holds an MFA from the School of Visual Arts in New York (2014), a BA in Art Theory and Creative Writing from the University of Iceland (2012), and a BA in Fine Arts from the Iceland University of the Arts (2008). She has received numerous awards, including a Fulbright Grant (2012–2014), the Guðmunda Andrésdóttir Grant (2013), the Dungal Recognition Award (2012), and the Svavar Guðnason & Ásta Eiríksdóttir Award (2017). She has held numerous solo exhibitions, including at Gallery Gudmundsdottir, Berlin; The Living Art Museum, Reykjavík; Ekkisens, Reykjavík; and Gallery Donnerstag, Berlin. She has participated in over one hundred group exhibitions, including at High Line Art, New York; Kunstmuseum Liechtenstein; the XVII Biennial of Young Artists, Milan; the National Gallery of Iceland; Reykjavík Art Museum; Reykjanes Art Museum; The Living Art Museum; and the gallery Kling & Bang.
Katrín Inga has also taken part in various art festivals, such as the Reykjavík Arts Festival and Raflost, and has created works in public spaces, including commissions for Akureyri Museum, Plan B in Borgarnes and The Wheel, for the Reykjavík Sculpture Association. She has contributed to numerous collaborative projects, including It Is the Media Not You!, the publication of the magazine Endemi, and performance events hosted by Ofar Mannlegum Hvötum. She has also participated in international residencies, including at Cité des Arts in Paris and runned the art space Phenomenon. Her works are held in the collections of the National Gallery of Iceland, Reykjavík Art Museum, and The Living Art Museum.
Artist website: www.contemporary.is